Πώς να κάνω παρέες;

Γειά σας
Ίσως το πρόβλημα να μην είναι τόσο σοβαρό όσο αυτα που διαβάζω αλλά για μένα είναι πολύ σημαντικό.
Απο μικρή δεν είχα παρέα γιατί πάντα με κορόιδευαν με πείραζαν και πάντα περίμενα να τελειώσει το σχολείο για να γυρίσω σπίτι έτσι δεν έμαθα πότε πως είναι να είσαι με φίλους και όταν πηγα στο πανεπιστήμιο τα βρήκα σκούρα και έχασα πολλές ευκαιρίες να κάνω παρέες αλλά δεν ηξερα και ούτε ξέρωο πως είναι να είσαι σε παρέα ούτε πως να πλησίασω μια παρέα Όταν κατάλαβα ότι κάνω κάτι εγώ λάθος και δεν εχω παρέα ήταν αργά καθώς είχαν δημιουργηθεί παρέες στο τμήμα ήταν και είναι ακόμα πιο δύσκολο γιατί δεν μπορώ να ενταχθώ σε μια παρέα που έχει κανει πράγματα μαζί νιώθω ξένη Δεν εχω καταλάβει ακόμα το λάθος μου αλλά πιστεύω ότι οι παρέες που γνώρισα δεν με θέλουν μαζί τους . Τι να κάνω για να της πλησίασω που κάθε φορά που προσπαθώ με έχουν ένα τρόπο να με διώχνουν.Πως να πλησίασω σωστά πως να κάνω παρέες που όταν με πλησιάζουν άτομα το μόνο που με ρωτάνε είναι για τα μαθηματα της σχολής και μετά χάνονται .
Ευχαριστώ για τον χρόνο σας .

[ Το μήνυμα μεταφέρθηκε εδώ από την υπηρεσία Τηλεσυμβουλευτικής]

Καλησπέρα φίλη!

Καλησπέρα φίλη! Θα ξεκινήσω προβοκατόρικα το σχόλιό μου: έκανες όπως είπες έλεγχο στον εαυτο σου. Έκανε έλεγχο στον εαυτό του εκείνος/εκείνη που πλησιαζει κάποιον επιφανειακά (πχ να ρωτάνε μόνο για τη σχολή). Μήπως και εκεινοι δεν έχουν και τις κοινωνικες δεξιότητες για να διεξάγουν μία ολοκληρωμενη συζητηση;

Από την άλλη, σε αυτό το σημείο να τονισω ότι όλες οι διαπροσωπικές σχέσεις "επιφανειακά" ξεκινούν και μπορεί να πάρει χρόνια για να γίνουν κανονική "φιλία". Υπάρχουν θάλασσες που ειναι τόσο ρηχές, που όσα μέτρα και αν περπατάς, ούτε το γόνατο δε φτάνει το νερό! υπάρχουν και άλλες που στα δυο μέτρα δεν τολμάς να πας πιο μέσα!

παρατήρησα (ίσως κανω λάθος) ότι, έχεις σκεφτεί πολύ το θέμα που σε απασχολεί, και έχεις συμπεράνει με καποια πικρία ότι έχεις επηρεαστεί από τις δυσκολίες για παρέες που είχες από μικρή. Αυτό ίσως, (ίσως! ) σε κάνει διστακτική και να φοβάσαι να ανοίξεις τα φτερά σου και να εποπτεύσεις το χώρο τριγύρω σου και να επιδιώξεις παρεες.
κάνε πράγματα που ξέρεις να κάνεις, από τη στιγμή που έχεις γνωστούς, θα δεις με ποιους ανθρώπους μπορείς να συζητήσεις πιο εύκολα.

Επειδή πιστεύω ότι το να είναι μία παρέα κλειστή δεν σημαίνει ότι τα μέλη της είναι ...επιστήμονες της κοινωνικότητας (το να αδυνατείς να καλωσορίσεις κάποιον στην παρέα σου, ακόμα και αν διαφωνείς σε κάτι με εκείνον, για μένα είναι σημάδι κοινωνικής ανωριμοτητας -το λιγότερο που μπορώ να το χαρακτηρίσω- ), μη στενοχωριέσαι.

Προσπάθησε να αντιμετωπιζεις τις δυσκολίες σου με χαμόγελο. Ξέρεις ότι υπάρχουν και φιλίες/παρέες οπου ο ένας δε συμπαθεί τον άλλον και ενώ μπορεί να βρίσκονται μαζί, να κάνουν ΑΜΑΝ να βρεθούν χώρια; "λυκοφιλίες" λέγονται ή "μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε!" χα :D

Φυσικά, δεν ειναι όλες οι παρέες έτσι. Η πραγματική φιλία είναι κάτι πολύ σημαντικό. Ξέρω αρκετούς που έκαναν φιλίες πολύ μετά το λύκειο, είτε σε σχολή είτε στο στρατό πχ., για αντίστοιχους λόγους: αντιμετώπισαν ανωριμότητες. Μη σε απογοητεύουν, ξέρεις τί θέλεις! Ανά πάσα στιγμή μπορείς να ενταχθείς σε μία παρέα που υπάρχει κοινό ενδιαφέρον και θέμα συζήτησης! Σταδιακά θα προκύψουν περισσότερες φιλίες, αρκεί και εσύ να επιδιώκεις να μαθαίνεις τους γύρω σου, ακούγοντάς τους, ίσως ακόμα και αν δε σε ενδιαφέρει το θέμα τους!

και κάτι που θεωρώ σημαντικό. Δεν είναι κακό να πιστεύεις ότι δεν ξέρεις. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχεις συνηθησει να κάνεις παρέες! Δεν είναι απαραίτητο να είσαι η αρχή και το τέλος μίας παρέας, αλλά είναι απαραίτητο να εισαι μέλος της. Δεν είναι ντροπή το δε ξέρω ή το δεν έχω συνηθισει. Μπορείς να βλέπεις, να ακούς και να μαθαινεις, αφού θες να κάνεις παρέες!